Facebook

Edvin Sugarev / Едвин Сугарев

Не съм от този свят       

 

Една пчела бръмчи край мене, разтревожена

за каменната гънка, за божурите и маковете,

за чайките и за вълните,

и за вятъра.

 

Махай се, махай се –

бръмчи край мен пчелата –

ти не си от този свят.

 

 

 

 

Косачът

 

Две пеперуди танцуват

над изсъхналата трева,

над септември,

който в ъгъла на ливадата

точи своя сърп в очакване да доизтанцуват своя танц

и да приключат свойта гоненица,

за да дойде след това и с мъдра нежност

душите им да вземе, да ги отлети

право в нищото, което им е дом.

 

 

 

 

Косачът – 2         

 

В мен расте трева,

расте трева,

навсякъде из мен расте трева.

 

Ветровете я решат, приютява

вечер светулки, влюбени се любят

в потайните ѝ пазви, а някъде далеч

 

един косач,

облегнат на косата си,

почива.

 

 

 

 

 

 

Клетва 

на Мери

 

аз ще преплувам

тишината

 

чакай

в песента на славея

 

 

 

 

Гранични мигове           

 

изтлява светлината

залинява

 

сякаш някой стърже с грапав камък

фрески от стена на древна църква

сякаш някакъв саван задипля цветовете

сякаш щур монах в чер туш потапя четка

и сенките добиват

бавна плътност

по-сигурни и истински от зримите неща

 

привечерява

съгрятата земя дъхти на орехи и вино

а прилепите с коси полети докосват

 

потайните стаени езерца

 

 

 

 

Все тези неизписани бележници,

тези празни листа, от които

ненаписаните стихове гледат укорително

и мълчаливо страдат.

 

 

 

 

Сигурен съм:

тази крайбрежна скала е била вълна.

И някой ден пак ще бъде.

 

 

 

 

 

 

Детството тук е вилняло.

 

Сега –

огледалце разбито

в дъното на паметта.

 

Погалвам черешата стара,

която днес кротко умира

и сухите клони си спомнят

за моите боси пети.

 

 

 

 

Съм

 

Аз съм изхабеното длето

край камъка

недоизваян

 

Аз още пазя топлината на дланта

при все че вече мъртъв е

ваятелят

 

И тази сляпа балерина светлината

танцува между нас

танцува мужду нас

 

 

 

 

Теология

 

бог е дете

на някакъв далечен и забравен бряг

строи дворци от пясък

които ние обитаваме

 

вълните идват и се връщат

и рушат стените

на пясъчните му дворци

 

и бог не знае още

че е бог

и с длан въздигната да спре вълната може

 

или пък знае

но не иска

защото без разруха е безмислена играта

 

 

 

 

Бог

 

не обитава църквите

нито небето

 

нито кое да е друго

осезаемо място

 

но

има винаги

на края на света

 

или на края на смаленото

отровено съзнание

 

една

 

тъмна

 

ниша

 

където неговата липса

осезателно се чувства

Non sono di questo mondo

 

Un’ape ronza accanto a me, impensierita

per la piega di pietra, per le peonie e i papaveri,

per i gabbiani e le onde,

e per il vento.

 

Vattene, vattene via –

ronza accanto a me l’ape –

tu non sei di questo mondo.

 

 

 

 

Il falciatore

 

Due farfalle danzano

sopra l’erba riarsa,

sopra settembre,

che in un angolo del prato

affila la sua falce nell’attesa che concludano la danza

e che finiscano di giocare a rincorrersi,

per poi venire con saggia tenerezza

a prendere le loro anime, a farle volare

dritte nel nulla, che è la loro casa.

 

 

 

 

Il falciatore – 2

 

In me cresce erba,

cresce erba,

ovunque su di me cresce erba.

 

I venti la pettinano, a sera

accoglie lucciole, gli innamorati si amano

nel suo seno misterioso, mentre lontano

 

un falciatore,

appoggiato alla sua falce,

si riposa.

 

Тraduzione di Emilia Mirazchiyska e Riccardo Campion

 

 

 

 

Giuramento

a Мary

 

traverserò a nuoto

il silenzio

 

aspettami

nel canto dell’usignolo

 

 

 

 

Istanti liminali

 

svanisce la luce

si dissolve

 

sembra che qualcuno raschi con pietra grezza

gli affreschi dal muro di una chiesa antica

sembra che un sudario sia steso sui i colori

sembra che un monaco folle intinga il pennello in una tinta nera

e le ombre si facciano

lente e dense

più sicure e vere delle cose visibili

 

scende la sera

la terra riscaldata profuma di noci e vino

e i pipistrelli in voli diagonali sfiorano

 

i piccoli laghi calmi e segreti

 

 

 

 

Tutti questi taccuini non riempiti,

questi fogli bianchi dai quali

i versi non scritti guardano rimproveranti

e soffrono in silenzio.

 

 

 

 

Ne sono certo:

questa scogliera è stata un’onda.

E un giorno lo sarà di nuovo.

 

Traduzione di Riccardo Campion

 

 

 

 

Qui infuriava l’infanzia.

 

Adesso –

uno specchietto a pezzi

sul fondo della memoria.

 

Accarezzo il vecchio ciliegio

che oggi mansuetamente muore

rami secchi si ricordano

dei miei talloni nudi.

 

 

 

 

Sono

 

Io sono lo scalpello consumato

accanto al blocco di pietra

non scolpito

ancora conservo il calore del palmo

anche se è già morto

lo scultore

 

E quella cieca ballerina la luce

danza fra noi

danza fra noi

 

 

 

 

 

Teologia

 

dio è un bambino

su una cosa lontana e dimenticata

costruisce castelli di sabbia

che noi abitiamo

 

le onde arrivano e tornano indietro

rovinando i muri

dei suoi castelli di sabbia

 

ma dio ancora non sa

di essere dio

e di poter fermare l’onda con il palmo

 

oppure lo sa

ma non vuole

perché senza rovina non ha senso il gioco

 

 

 

 

Dio

 

non abita le chiese

né il cielo

 

né qualsiasi altro

luogo tangibile

 

ma

c’è sempre

al confine del mondo

 

o al confine della diminuita

coscienza avvelenata

 

una

 

nicchia

 

oscura

 

dove la sua mancanza

tangibilmente si sente

 

Traduzione di Emilia Mirazchiyska

 

 

 

Edvin Sugarev-Iris News

Edvin Sugarev (Sofia, 1953) è uno scrittore, poeta e pubblicista bulgaro. Laureato in letteratura bulgara all’Università di Sofia “San Clemente di Ocrida” nel 1978, ha conseguito il dottorato in filologia presso lo stesso ateneo nel 1984. Ha lavorato come collaboratore scientifico all’Istituto di letteratura dell’Accademia delle scienze bulgara, ed è attualmente professore associato alla NBU (Nuova Università Bulgara). Singolare figura di letterato e attivista politico, è annoverato tra i fondatori del movimento democratico Ekoglasnost, è stato membro e dirigente del partito SDS (Unione delle Forze Democratiche) e ha seduto per tre legislature all’Assemblea Nazionale, contribuendo alla scrittura della costituzione della Bulgaria postcomunista. Nel periodo 1997-2002 ha ricoperto la carica di ambasciatore in India e Mongolia. È noto in patria come uno degli iniziatori del samizdat, il fenomeno di pubblicazione e diffusione clandestina di opere letterarie. Redattore della rivista clandestina Most nel 1989, è tuttora caporedattore del settimanale Literaturen vestnik. Ha al suo attivo un romanzo e ventisette raccolte di poesia, tra cui figurano due volumi di haiku: Kalejdoskop (Caleidoscopio, 1990) e Hajku ot Kamen brjag (Haiku da Kamen Brjag, 1997). È altresì autore di un centinaio di articoli e pubblicazioni a stampa. Le sue poesie, per le quali è stato insignito di numerosi premi, sono tradotte in inglese, francese, polacco, ceco, russo, turco e diverse altre lingue.

No widget added yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Follow Us

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers like this: